International Olympic Committee
citius – altius – fortius
IOC Member
3552 BA Utrecht, The Netherlands
Tel +31/(0)30/ 2441499
Fax +31/(0)30/2440934
antongeesink@iocnetherlands.com
Bestuur NOC*NSF
GEEF DE ATLEET ZIJN
PERSOONLIJKHEID TERUG
Utrecht, 01 oktober 2007.
Beste collega’s,
Ik denk er goed aan te doen onderstaande informatie onder jullie aandacht te brengen. De bijgaande brief is weliswaar gericht aan de voorzitter van de IJF, maar is het resultaat van meerdere observaties die ik in de afgelopen maanden heb kunnen doen rond het thema persoonlijkheid en identiteit van atleten en dreigende devaluatie van wereldkampioenschappen en het toenemend belang dat de “entourage” van atleten claimen.
Hieronder een toelichting op het thema “persoonlijkheid van de atleet” in combinatie met de “entourage van de atleet”.
Als vertegenwoordiger van IOC President Dr. Rogge woonde ik
het IJF congres en de wereldkampioenschappen judo bij in Rio de Janeiro. Op 16
september jl., de laatste dag van de WK judo, heb ik tegen de IJF-voorzitter mijn
zorg uitgesproken over de intrede die rekenmeesters in
Vóór de WK zei een atleet tegen ieder die het horen wilde: “Wij Nederlanders gaan altijd voor goud”. Vervolgens werd deze vijfde waarop een journalist zei: “Jammer”. De reactie was: “Hoezo jammer? Ik heb gehaald wat ik wilde: de Olympische nominatie”. Andere deelnemers staken op voorhand niet onder stoelen of banken dat ze voor de nominatie kwamen. Een soortgelijke constatering deed ik ook t.a.v. de WK turnen, terwijl mij tijdens de WK atletiek, die ik afgelopen maand bijwoonde in Osaka, al was opgevallen dat de entourage van een atleet en hun visie belangrijker dreigt te worden dan de atleet zelf.
Een extreem voorbeeld van rekenwerk speelde in het voortraject van de WK Turnen in Stuttgart (zie de Volkkrant van 31 augustus jl. met als kop “Potje hoofdrekenen op weg naar Peking”). De KNGU gaf in een aan de WK voorafgaande clinic zelfs serieus in overweging dat als het Nederlands herenteam afstevende op een 18e plaats, het team deze plaats vrijwillig zou laten schieten –door op enkele onderdelen verstek te laten gaan- en te kiezen voor de 19e plaats. Die bood namelijk kans op 2 tickets op naam voor de Olympische Spelen in Beijing in plaats van 1 ticket vrij op naam bij de 18e plaats. Gelukkig besloten de internationals zich niet in te houden. Ze namen afstand van het rekenwerk. Yuri van Gelder, zei dat ook tegen mij toen ik in het Olympisch stadion de ruim 50.000 oproepen van Nederlanders in ontvangst nam die van mening zijn dat Yuri in aanmerking moet komen voor de laatste wildcard die de Internationale Federatie nog te vergeven heeft en die kracht moeten bijzetten aan die wens. Ik heb toegezegd de mogelijkheden te onderzoeken en te bepleiten.
In mijn functie als IOC Delegate Member, bezoek ik E.K’s W.K.’s en internationale toernooien. Daardoor beweeg ik me regelmatig tussen de atleten. Ook mijn achtergrond als succesvol topsporter en nationaal en internationaal trainer-coach geeft me veel inzicht in het wel en wee van de hedendaagse atleet. Als zodanig constateer ik dat een atleet wordt omringd door steeds meer ondersteuners: denk aan een bestuursvertegenwoordiger voorde representatie, een stafmedewerker die tickets en hotelreservering verzorgt; een clubtrainer en een bondscoach, een masseur, een fysiotherapeut, een arts, soms zelfs een psycholoog, een video-operator en een manusje van alles die alle zorgen wegneemt. We mogen ook zeker niet vergeten dat overal een media deskundige bij is die de atleten voorkauwt wat zij wel en niet tegen de pers kunnen zeggen. En ieder lid van de entourage maakt zichzelf belangrijk. Atleten worden gaandeweg en ongemerkt ja-knikkers die hun zelfstandigheid verliezen. En dus hun persoonlijkheid. Zij worden geleefd in plaats van zelf te leven. Tijdens de WK judo heb ik coaches gezien, die hun atleet geen enkele seconde van de vijf minuten wedstrijdtijd voldoende zelfstandig achten. Ze gingen die volledige vijf minuten lang, ze vergaten bij wijze van spreken adem te halen, als brulapen tegen hun pupillen te keer. Die entourage lijkt zo vanzelfsprekend te zijn geworden dat de atleten zelf gaan denken dat ze die nodig hebben. Bij iedere wedstrijd onderbreking draaiden sommige judoka’s hun hoofd naar hun coach met een vragende blik in hun ogen. Zelfs judoka’s van tegen de 30 jaar deden dat. Gelukkig waren er ook coaches, die hun pupil alle vertrouwen schonken en ruimte gaven.
Het beste voorbeeld van hoe een rol verdeling tussen coach en atleet ook kan zijn, was de grootste topper van de WK atletiek, sprinter Tyson Gay. Hij bewees overduidelijk dat de rol van coaches en supercoaches sterk wordt overtrokken. Hij haalde goud na goud. Trainer en atleet belden elkaar afgelopen jaar af en toe. Gray kreeg dan voldoende tips om weer zelfstandig aan het werk te gaan. Zijn acteren contrasteerde sterk met de interne huldiging van de Nederlandse winnaar van brons tijdens de WK atletiek. Tijdens de huldiging voerden velen het woord. Ze bedankten elkaar en benadrukten hoe belangrijk de rol van de andere begeleiders wel was. Zo werden alle begeleiders behoorlijk in het zonnetje gezeten en leek het erop dat de atleet die toch zelf de prestatie had geleverd die brons waard was, over het hoofd werd gezien. Die vroeg en kreeg als laatste het woord en bedankte zijn hele entourage …
In Azië bestaat het woord “TOKUI”. Letterlijk vertaald betekent dat “van je zelf, het je eigen maken”. In het judo kennen we de term “Tokui waza”. Daar wordt het vertaald naar “techniek van je persoonlijke voorkeur”. Daar heb ik als trainer-coach altijd heel veel aandacht aan besteed en heb de judoka’s altijd de ruimte geboden daaraan in alle zelfstandigheid te werken. Dat leverde hen geen windeieren op. In mijn tijd als trainer/coach in binnen- en buitenland behaalden de judoka’s die ik begeleidde 150 medailles tijdens kampioenschappen en toernooien op nationaal, continentaal en mondiaal en Olympisch niveau.
Mijn indruk is dat “tokui” in Nederland sterk onderschat wordt, omdat de hedendaagse atleet overspoeld wordt door de entourage om hem heen. De atleet hoeft niet meer te denken. De atleet moet als prijswinnaar blij zijn om, nadat de entourage zichzelf een pluim op de hoed heeft gestoken voor het geweldige succes wat zij hebben bereikt, het woord te krijgen om ouders en vriendin te bedanken voor de aan hem verleende steun. De atleet is blijkbaar in een situatie terecht gekomen waarin hij/zij alleen moet uitvoeren wat wordt op gedragen. De atleet wordt zo een kopie van zijn entourage. De atleet moet zelfs oppassen niet aangesproken te worden voor copyright door zijn entourage.
Atleten die alleen bezig met het pleasen van de entourage, zijn niet in staat zelf de dingen te doen die bij hen passen, vanwege de vele opdrachten die zij moeten uitvoeren. Bij een dergelijke entourage raak je ook nooit uitgeleerd. Want niet zelden moet de atleet trucs leren of vormen van begeleidingsfunctionarissen accepteren die de entourage elders heeft opgepikt en niet bij de atleet passen. Voor de entourage biedt dat weer de gelegenheid tegen de atleet te kunnen zeggen: “Je begrijpt mij niet” en nog meer van zulk soort zaken die de entourage alleen maar zegt om de eigen positie te beschermen. Niet zelden omdat de entourage goed verdient en veel sportgeld naar die entourage gaat.
Laat ik sluiten met een positieve constatering. Het was prachtig uit de mond van de naar Feyenoord gekomen Koreaanse voetballer Lee, te horen: “Ik hoop dat ik mijn eigen identiteit kan en mag behouden, want dan ben ik het beste”. Als advies wil ik geven: Draag bij aan het uitbannen van overwaardering van de entourage. Stel de atleet weer centraal. Geef de atleten hun vertrouwen terug door te stoppen met het pleasen van de entourage, die in wezen wordt gevormd door goed betaalde professionals van wie verwacht mag worden dat hun werk goed doen. Geef de atleet ook de gelegenheid om zonder entourage zelf de technieken te ontdekken die op hun lijf zijn geschreven. Dan maak je er weer echte kampioenen van. Zowel lichamelijk als geestelijk. Beperk daarom de rol van de entourage tot waarnemers. Spiegel de atleten voor: “If you want to be a champion, you have to look like a champion”. Dan voorkom je dat ze his masters voice moeten zijn/worden.
Ik verzoek dit aandachtspunt voor de komende bestuursvergadering te agenderen.
Met vriendelijke groet,
c.c.: - besturen
en directies van
- IOC President Dr. Jacques Rogge
International Olympic Committee
citius – altius – fortius
IOC Member
Mr. Marius VIZER, IJF President.
Rio de Janeiro, 16 September
2007.
Dear
Mr. President,
I
would like to congratulate you with your election to IJF President and to this
successful World Championships
Furthermore
I would like to give into consideration following:
In
my opinion there is a danger that World Championships will devaluate into a qualification
tournament to get the Olympic status.
To
defend the status of the judo World Championships, the IJF could restrict
Olympic status qualification possibilities during the World championships to the
both World Championship finalists per Olympic weight category.
The
IJF should leave the other qualification possibilities for the Olympic status
to World Cup tournaments.
This
approach will improve as well the status of the World Championship as an
extraordinary event as of the World Cup tournaments.
Of
course this is my personal feeling.
Finally
I would like to thank you for the hospitality and wish a save trip home.
With kind regards,
antongeesink@iocnetherlands.com